J (minuskuła: j) (jot, jota[1]) – dziesiąta litera alfabetu łacińskiego, trzynasta litera alfabetu polskiego. Pierwotnie była jedynie wariantem graficznym litery I. W pisowni polskiej J służy głównie do zapisu półsamogłoski przedniej /j/ (niesylabicznego i). W alfabecie łacińskim J występuje od XII w., w polskim występuje od XVII w.[2].
Współcześnie litera j jest używana do oznaczania głoski:
Litery j używa się w oficjalnych transkrypcjach z następujących języków azjatyckich:
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie pwn
© MMXXIII Rich X Search. We shall prevail. All rights reserved. Rich X Search