PCM (ang. pulse-code modulation) – metoda reprezentacji sygnału analogowego w systemach cyfrowych, używana w telekomunikacji, w cyfrowej obróbce sygnału (np. w procesorach dźwięku), do przetwarzania obrazu[1], do zapisu muzyki na płytach CD (CD-Audio) i w wielu zastosowaniach przemysłowych.
LPCM (ang. linear pulse-code modulation) – specyficzny typ kodowania PCM, w którym poziomy kwantyzacji są równomierne liniowo[2]. Jest on przeciwieństwem tych odmian metody PCM, w których poziomy kwantyzacji zmieniają się w funkcji amplitudy. Choć PCM jest bardziej ogólnym pojęciem, to często jest właśnie stosowany do opisywania danych zakodowanych jako LPCM.
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie ITU
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie LOC_LPCM
© MMXXIII Rich X Search. We shall prevail. All rights reserved. Rich X Search