![]() Demonstracja na Majdan at-Tahrir w Kairze | |
Państwo | |
---|---|
Miejsca wystąpień |
Aleksandria, Kair, Suez, Ismailia, Al-Mansura, Giza, Bani Suwajf, Hurghada, Asuan, Al-Minja, Asjut, Arisz, Damanhur, Al-Mahalla al-Kubra, Kafr asz-Szajch, Damietta, Kom Ombo, Luksor, Port Said, Tanta |
Początek wystąpień |
25 stycznia 2011 |
Koniec wystąpień |
13 lutego 2011 |
Ofiary śmiertelne | |
Ranni |
6000 osób |
Aresztowani |
12 tys. osób[3] |
Przyczyny wystąpień |
niezadowolenie z sytuacji materialnej, bezrobocie, autorytarne rządy w kraju, ograniczanie swobód obywatelskich[4] |
Charakter wystąpień |
demonstracje, zamieszki, samospalenia, obywatelskie nieposłuszeństwo |
Rezultat wystąpień |
ustąpienie ze stanowiska prezydenta Husni Mubaraka, rozwiązanie parlamentu i przejęcie władzy w państwie przez armię 30 czerwca 2012 prezydentem Egiptu zostaje Muhammad Mursi wybrany w wolnych wyborach-armia oddaje władzę cywilom |
Położenie na mapie Egiptu ![]() | |
30,03333°N 31,21667°E/30,033333 31,216667 |
Rewolucja w Egipcie – antyrządowe protesty o charakterze społeczno-politycznym w Egipcie przeciwko złej sytuacji materialnej, bezrobociu, korupcji, ograniczaniu swobód obywatelskich i długoletnim rządom prezydenta Husniego Mubaraka. Rozpoczęły się na masową skalę 25 stycznia 2011. Poprzedziły je pojedyncze akty protestacyjne, przyjmujące formę samospaleń. Są największymi protestami społecznymi w czasie dotychczasowych rządów prezydenta Mubaraka[5]. Wydarzenia te nazywane były niekiedy w mediach lotosową rewolucją[6].
Wystąpienia ludności zostały zapoczątkowane w Kairze 25 stycznia od zwołanej za pośrednictwem serwisów internetowych akcji „Dzień Gniewu”. W kolejnych dniach demonstracje były kontynuowane i objęły zasięgiem inne miasta. Do największych protestów, oprócz stolicy, dochodziło w Aleksandrii i Suezie. Demonstrujący domagali się natychmiastowego ustąpienia z urzędu prezydenta Mubaraka. Do kraju z emigracji powrócił lider opozycji, Muhammad el-Baradei, który przyłączył się do manifestujących.
28 stycznia, w ramach akcji „Piątek Gniewu”, doszło do masowych protestów i krwawych starć ze służbami bezpieczeństwa, w których zginęło kilkadziesiąt osób. W odpowiedzi na ulice miast wyprowadzone zostało wojsko. Władze wprowadziły godzinę policyjną, a wcześniej odcięły całkowicie dostęp do sieci internetowej i telefonii komórkowej. W czasie protestów z więzień w całym kraju uciekło kilka tysięcy osadzonych, w miastach dochodziło do aktów grabieży i chuligaństwa, splądrowane zostało Muzeum Egipskie w Kairze.
29 stycznia prezydent Mubarak pod naciskiem społecznym zdymisjonował rząd i na stanowisko nowego premiera powołał Ahmada Szafika. Na urząd wiceprezydenta mianował natomiast, po prawie 30-letnim wakacie, Omara Suleimana. Nie doprowadziło to jednak do wyciszenia nastrojów społecznych. Wojsko zadeklarowało nieużywanie siły wobec demonstrujących. 1 lutego, w ramach „Marszu Miliona”, w całym Egipcie demonstrowało od miliona do 5 mln obywateli. Najwięcej osób zebrało się na centralnym placu stolicy, Majdan at-Tahrir, będącym od początku główną areną protestów. Prezydent Mubarak w odpowiedzi zadeklarował odejście z urzędu po zakończeniu swojej kadencji i nieubieganie się o reelekcję w wyborach prezydenckich we wrześniu. Zapowiedział pozostanie na stanowisku i przeprowadzenie procesu reform do tego czasu. 2 lutego w kraju po raz pierwszy doszło do gwałtownych starć między zwolennikami i przeciwnikami prezydenta. 11 lutego, realizując postulaty protestujących Egipcjan, Mubarak ustąpił z urzędu[7].
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie b25s
© MMXXIII Rich X Search. We shall prevail. All rights reserved. Rich X Search