współwładca, a następnie władca Esseksu | |
Okres | |
---|---|
Poprzednik | |
Następca | |
Dane biograficzne | |
Data urodzenia |
data nieznana |
Data śmierci |
ok. 695 |
Ojciec | |
Rodzeństwo | |
Dzieci |
Sebbi z Esseksu, Sæbbi, Sebbe (ur. ?, zm. ok. 695) – współwładca anglosaskiego Królestwa Essex w latach 664-683, a następnie władca samodzielny do roku 694, święty kościoła katolickiego.
Po bezpotomnej śmierci króla Swithelma, spadkobiercami tronu Essex zostali Sebbi i Sighere[1][2] - kuzyni zmarłego władcy. Sebbi był synem Saewarda i bratem Sigeberhta[3]. Współrządzący z nim Swithelm to z kolei potomek Sexbalda - syna Sleddy[3].
Swithelm, bezpośrednio po zarazie która spustoszyła kraj w 664, zdecydował się na dokonanie apostazji i powrót do pogańskich wierzeń swych przodków, Sebbi natomiast pozostał wierny religii chrześcijańskiej[4][1]. Ten konflikt światopoglądowy przyczynił się do szukania przez obu władców protekcji u potężniejszych sąsiadów w Mercji i Wesseksie. W wyniku tego, w 665 roku władzę zwierzchnią nad królestwem uzyskał Wulfhere z Mercji[2], który wysłał swego biskupa Jarumana do Essex z misją, której celem było moralne i polityczne wsparcie Sebbi i nakłonienie Sighere do ponownego chrztu oraz chrystianizacja ludu[1]. Essex zostało wówczas w praktyce zredukowane do rangi terytorium zależnego od Mercji. Faktyczne rządy sprawował Wulfhere, który w tym czasie był najpotężniejszym władcą anglosaskim: kontrolował nie tylko Essex, ale również Wschodnią Anglię, Middlesex, Suffolk, Norfolk, Hertford, Cambridge oraz część Bedford[5].
W 686 roku protektorem Esseksu został Caedwalla z Wesseksu. Nakłonił on Sebbi do pomocy w zorganizowaniu wyprawy, której celem miało być podbicie Kentu i odsunięcie od władzy tamtejszego króla, Eadrica.
Beda w swoim dziele Historia ecclesiastica gentis Anglorum wyraża się bardzo pozytywnie na temat panowania Sebbi. Miał to być władca niezwykle pobożny, żarliwie oddający się praktykom religijnym i znany z dawania jałmużny. Uważano, że powinien być biskupem a nie królem. Postawa Sebbi przyczyniła się do ostatecznego zmarginalizowania dawnych pogańskich wierzeń i do utrwalenia chrześcijaństwa w Esseksie[6].
W 694 roku, w trzydziestym roku swego panowania, Sebbi zdecydował się abdykować[2]. Prawdopodobnie do tej decyzji przyczyniła się jego poważna choroba, zmarła też jego żona, która wcześniej sprzeciwiała się abdykacji[7][8]. Postanowił wstąpić do zakonu w Londynie i resztę życia poświęcić Bogu[2][9][7].
Władzę nad Esseksem przekazał swoim synom, Sigeheardowi i Swaefredowi[5]. Trzeci z synów (Swaefhard) objął już w roku 689 kontrolę nad królestwem Kentu, wraz z tamtejszym następcą tronu, Oswine[10].
Sebbi zmarł około 695 roku. Na łożu śmierci przekazał na ręce biskupa Waldhere dużą dotację dla opactwa westminsterskiego[11]; pieniądze te miały być rozdane biednym. Sebbi, obawiając się nadchodzącej śmierci, miał poprosić biskupa, aby towarzyszył mu w ostatnich chwilach jego życia[7][11].
Został pochowany w starym kościele św. Pawła na terenie opactwa, w północnej ścianie prezbiterium[12].
Uznany został za świętego, po cudach i znakach jakie objawiły się w czasie jego agonii i po śmierci[7]. Kościół katolicki wspomina go 29 sierpnia[9].
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie bd330
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie ency
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie hist
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie bbc
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie wri
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie hist1
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie bd49
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie mon
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie sai
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie yor29
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie ent
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie ent1
© MMXXIII Rich X Search. We shall prevail. All rights reserved. Rich X Search