Prozodia (gr. προσωδία – pieśń z akompaniamentem, przyśpiew[1])[2] – brzmieniowe właściwości mowy nakładające się na głoskowy, sylabiczny i wyrazowy ciąg wypowiedzi. Należą do nich akcent, intonacja i iloczas[3]. Niekiedy w poezji pojęcie prozodii jest używane jako synonim metrum[4]. Nadaje językowi znaczenie emocjonalne (prozodia afektywna) i odnosi się do znaczenia semantycznego (prozodia przyimkowa, np. „spóźniony na lot” a „spóźniony nalot”)[5].
- ↑ prozodia, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2023-01-11] .
- ↑ KazimierzK. Ożóg KazimierzK., Ustna odmiana języka ogólnego, [w:] JerzyJ. Bartmiński (red.), Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. Tom 2. Współczesny język polski, Wrocław: Wiedza o Kulturze, 1993, s. 91, ISBN 83-7044-062-2, OCLC 32664893 .
- ↑ DanutaD. Ostaszewska DanutaD., Fonetyka i fonologia współczesnego języka polskiego, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 95, ISBN 83-01-12992-1 .
- ↑ Prozodia, [w:] Encyklopedia WIEM [online], Onet.pl [zarchiwizowane z adresu 2016-08-07] .
- ↑ Jeffrey L.J.L. Cummings Jeffrey L.J.L., Michael S.M.S. Mega Michael S.M.S., Neuropsychiatria, Wrocław: Urban & Partner, 2005, ISBN 83-89581-42-6, OCLC 749603957 . Brak numerów stron w książce