Batez besteko errendimendu autopertzibatuaren eta unibertsitate-azterketa bateko batez besteko errendimendu errealaren arteko erlazioa[1]. Eremu gorriak erakusten du errendimendu txikiko pertsonek beren trebetasunak gehiegi balioesteko duten joera. Aldiz, errendimendu handiko pertsonen autoebaluazioa errendimendu baxuko pertsonena baino baxuagoa da.
Dunning-Kruger efektua zeregin batean trebetasun txikia duten pertsonek beren trebetasuna gehiegi estimatzeko isuri kognitibo bat da. [2]
Ikertzaile batzuek beren definizioan errendimendu handiko pertsonentzat kontrako efektua ere sartzen dute: beren trebetasunak gutxiesteko joera.[3][4][5]
Hasierako ikerketa David Dunningek (Michigan, 1959) eta Justin Krugerrek (Kalifornia, 1968) egin zuten. Arrazoimen logikoan, gramatikan eta gizarte-trebetasunetan zentratzen da. Orduz geroztik, hainbat azterlan egin dira hainbat zereginetan. Horien artean sartzen dira negozioak, politika, medikuntza, gidaritza, abiazioa, memoria espaziala, eskolako azterketak eta alfabetizazioa bezalako arloetako trebetasunak.
Dunning-Kruger efektua hainbat gai praktiko deskribatzeko garrantzitsutzat hartu izan da, baina ez dago adostaunik bere eragin errealaren garrantziarekin. Pertsonak erabaki txarrak hartzera eraman ditzake, hala nola, egokia ez den karrera bat aukeratzera edo beren buruarentzat edo besteentzat arriskutsua izan daitekeen modu baten jokatzera, beharrezko trebetasunak ez dituztelaren ezjakintasunagatik. Era berean, kaltetuak beren gabeziei aurre egitetik inhibi ditzake, beren burua hobetzeko.
↑(Ingelesez)Pavel
Robertson
Harrison, Samuel
Michael
Bryan. (2012). «The Dunning-Kruger Effect and SIUC University's Aviation Students» Journal of Aviation Technology and Engineering 2 (1): 125-129. doi:doi:10.5703/1288284314864...