Honne en Tatemae (Japans: 本音 [hon'ne]ʳ [hõ̞nːe̞]? (oprechtheid); 建前 [tatemae]ʳ [taːte.mɑ͡eː]? (façade)) zijn Japanse antagonistische begrippen, waarbij "honne" staat voor de ware gevoelens van een persoon en "tatemae" staat voor het gedrag dat men vertoont in het openbaar. Het afwisselen tussen het uiten of het verhullen van oprechte meningen of gedachten, heeft als doel om in professionele en sociale situaties gezichtsverlies te vermijden en de onderlinge harmonie te behouden. Het is in de Japanse cultuur ongewoon om diepere emoties te tonen en sterke meningen te verkondigen. Vooral het tonen van: woede, verdriet, en teleurstelling is zeldzaam en gebeurt in de regel louter naar intimi. De Japanners hechten veel waarde aan het handhaven van de harmonie, om de goede sfeer in een groep te behouden. Men wil ook niet anderen tot last zijn door hun zorgen te delen en kiezen ervoor om tatemae toe te passen. In de praktijk betekent dit dat meningen en intenties frequent worden verborgen. Het honne-tatemae-verschil wordt door velen beschouwd als zeer grote invloedsfactor in de Japanse cultuur.[1][2][3]
© MMXXIII Rich X Search. We shall prevail. All rights reserved. Rich X Search