Kod BCD (ang. binary-coded decimal, czyli zapis dziesiętny kodowany dwójkowo[1] lub kod dwójkowo-dziesiętny[2]) – sposób zapisu liczby polegający na zakodowaniu kolejnych cyfr dziesiętnych tej liczby w systemie dwójkowym, przy użyciu tylko czterech młodszych bitów (zob. półbajt)[2]. Stosowany jest on głównie w elektronice i informatyce. Taki zapis pozwala na łatwą konwersję liczby do i z systemu dziesiętnego, jednak jego niedogodnością jest istniejąca nadmiarowość (wykorzystuje tylko 10 czterobitowych kombinacji z 16 możliwych).
Kod BCD jest obecnie stosowany głównie w urządzeniach elektronicznych z wyświetlaczem cyfrowym (np. w kalkulatorach, miernikach cyfrowych) i w zastosowaniach finansowych informatyki (ujednoznacznia zapis części ułamkowych kwot i ułatwia dziesiętne zaokrąglanie).
We współczesnych komputerach używane są dwa sposoby zapisu liczb w kodzie BCD na ośmiobitowych bajtach (zob. oktet):
Wiele mikroprocesorów (w tym wszystkie wywodzące się od Intel 8080[3]) posiada rozkazy i tak zwane flagi umożliwiające dodawanie i odejmowanie liczb BCD w wersji spakowanej[2].
© MMXXIII Rich X Search. We shall prevail. All rights reserved. Rich X Search