![]() Książę Witold, rysunek Jana Matejki | |
Książę brzesko-grodzieński, suraski, drohiczyński, wołkowyski, kamieniecki | |
Okres |
od 1384 |
---|---|
Poprzednik | |
Namiestnik w Wielkim Księstwie Litewskim | |
Okres |
od 1392 |
Poprzednik | |
Wielki Książę Litewski | |
Okres |
od 1401 |
Poprzednik | |
Następca | |
Dane biograficzne | |
Dynastia | |
Data i miejsce urodzenia |
1354/1355 |
Data i miejsce śmierci |
27 października 1430 |
Ojciec | |
Matka | |
Żona | |
Dzieci |
Z Anną: |
Witold Kiejstutowicz, imię chrzestne Aleksander (dawniej katolickie Wigand) (lit. Vytautas, biał. Вітаўт, niem. Vitold lub Witold, Witaut [1], ros. Витовт Witowt ; ur. 1354 lub 1355 w Trokach (?)[2], zm. 27 października 1430 w Trokach) – książę litewski z rodu Giedyminowiczów, w latach 1384–1389 książę grodzieński, brzeski, suraski, drohiczyński, wołkowyski, kamieniecki, w latach 1392–1401 namiestnik Litwy, od 1401 wielki książę litewski (Magnus Dux), syn Kiejstuta i kapłanki Biruty, brat stryjeczny króla Władysława II Jagiełły.
Brał udział w walkach z Moskwą, Złotą Ordą i Krzyżakami oraz w walkach o panowanie na Litwie. Jego polityka, zarówno jako namiestnika Litwy i wielkiego księcia, polegająca na umacnianiu Litwy jako niepodległego i silnego państwa kłóciła się z polityką jego brata stryjecznego, króla Polski Władysława Jagiełły, który zamierzał uczynić z Litwy „polską prowincję”[3]. W kronice Jana Długosza obraz Witolda jest nadzwyczaj pozytywny i przez kronikarza jest nazywany też pater patriae Litwy[4].
© MMXXIII Rich X Search. We shall prevail. All rights reserved. Rich X Search